تفاوت بنیادین در پردازش چهره در مغز کودکان اوتیستیک

به گزارش ساینس دیلی در تاریخ ۲۸ اکتبر ۲۰۲۶، یک پژوهش جدید نشان می دهد که مغز کودکان اوتیستیک (autistic) چهره انسان را به شیوه ای متفاوت پردازش می کند و این تفاوت های عصبی ممکن است خیلی زودتر از آنچه دانشمندان تصور می کردند آغاز شود. این مطالعه گسترده با استفاده از نوار مغزی یا الکتروانسفالوگرافی (EEG) و تکنیک های یادگیری ماشین (machine learning) انجام شده است و به درمانگران کمک می کند دلایل چالش های مراجعان در تشخیص چهره و خوانش هیجانات را بهتر درک کنند.

یافته های تازه درباره ادراک چهره

به گزارش ساینس دیلی در تاریخ ۲۸ اکتبر ۲۰۲۶، پژوهشگران دریافتند که سیگنال های مغزی مرتبط با شناسایی چهره در کودکان عصبی طبیعی (neurotypical) با افزایش سن تخصصی تر می شوند، اما در کودکان اوتیستیک تغییرات بسیار کمتری نشان می دهند. این کشف توضیح می دهد که چرا برخی افراد اوتیستیک در به خاطر سپردن چهره ها یا تفسیر حالت های چهره با دشواری روبرو هستند و کمتر ارتباط چشمی برقرار می کنند. مطالعات پیشین در دهه دوهزار میلادی نشان داده بود که نواحی مسئول پردازش چهره در افراد اوتیستیک فعالیت کمتری دارد، اما بررسی های جدید ابعاد تازه ای را آشکار کرده است.

در این پژوهش جامع، جیمز مک پارتل (James McPartland) و همکارانش از مرکز مطالعات کودک ییل (Yale Child Study Center) به بررسی داده های حدود چهارصد کودک اوتیستیک پرداختند. به طور کلی، در این حوزه پذیرفته شده است که تفاوت در پردازش چهره می تواند بر تعاملات اجتماعی تاثیر بگذارد. روش های سنتی پیشین معمولا سیگنال ها را از مناطق محدودی بررسی می کردند، اما رویکرد تازه تصویری کامل تر از سراسر پوست سر ارائه داد.

نقش فناوری نوار مغزی و یادگیری ماشین

پژوهشگران برای به دست آوردن تصویری جامع، سیگنال های الکتریکی ثبت شده از تمام صد و بیست و هشت الکترود روی پوست سر شرکت کنندگان را تحلیل کردند. به گزارش ساینس دیلی در تاریخ ۲۸ اکتبر ۲۰۲۶، این داده ها از طریق کنسرسیوم زیست نشانگرهای اوتیستیک برای کار بالینی (Autism Biomarkers Consortium for Clinical Trials) جمع آوری شده بود. کودکان در جریان آزمایش به تصاویر چهره و اشیاء روزمره نگاه کردند و تجهیزات نوار مغزی فعالیت مغز آن ها را ثبت کرد.

در عمل، استفاده از یادگیری ماشین به دانشمندان کمک کرد تا الگوهای فعالیت عصبی را با دقت بیشتری بررسی کنند. جیسون گریفین (Jason Griffin)، استادیار روان شناسی در دانشگاه هیوستون (University of Houston) و نویسنده نخست مقاله چاپ شده در نشریه سلامت روان طبیعت (Nature Mental Health)، اشاره می کند که فعالیت عصبی اندازه گیری شده در کودکان اوتیستیک به اندازه همتایان عصبی طبیعی آن ها متمایز نیست. این یافته ها بینش عمیق تری درباره تفاوت های رشد عصبی فراهم می کند.

معنای بالینی تفاوت های پردازش عصبی

برای کار روزمره درمانگر، این پژوهش ابزاری فراهم می کند تا با همدلی بیشتر و درک زیست شناختی دقیق تری با مراجعان اوتیستیک و خانواده های آن ها گفتگو کند. وقتی مراجع یا خانواده اش از دشواری در تشخیص چهره ها یا درک هیجانات صحبت می کنند، دانستن این تفاوت های عصبی به طراحی راهبردهای حمایتی مناسب تر در جلسات مشاوره و روان درمانی کمک می کند. در عمل، این یافته ها نشان می دهد که تفاوت های پردازش چهره ریشه در سازوکارهای عصب شناخت رشد دارد و نباید آن را به بی توجهی یا عدم تمایل عاطفی نسبت داد.

جمع‌بندی

به طور کلی، این مطالعه تازه نشان می دهد که عدم تخصصی شدن سیگنال های مغزی مرتبط با چهره در طول رشد، ویژگی مهمی در اوتیستیک بودن است. آگاهی از این تفاوت های عصبی به درمانگران کمک می کند تا رویکردی دقیق تر و مبتنی بر شواهد علمی در کار بالینی خود اتخاذ کنند و درک بهتری از دنیای شناختی مراجعان داشته باشند.

پرسش‌های پرتکرار