ورزش در پارکینسون؛ دو فایده برای حافظه و حرکت
یک مطالعه هفت ساله نشان می‌دهد افراد مبتلا به پارکینسون که فعالیت بدنی بیشتری دارند، کندتر دچار افت حافظه، تفکر و توانایی‌های حرکتی می‌شوند. به گزارش ساینس دیلی در ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶، افرادی که بیش از هشت ساعت در هفته ورزش می‌کنند، تقریباً هیچ افت شناختی را تجربه نمی‌کنند، که این یافتهها نشاندهنده فواید مهم فعالیت بدنی در روند پیشرفت بیماری پارکینسون است. این تحقیق که در مجله نورولوژی منتشر شده، ارتباطی بین فعالیت بدنی و کند شدن روند پیشرفت علائم را برجسته می‌کند.
ورزش و کندی پیشرفت پارکینسون
افراد مبتلا به بیماری پارکینسون که فعال‌تر هستند، ممکن است کندتر دچار افت حافظه، تفکر و حرکت شوند. این یافتهها که در مجله نورولوژی، نشریه رسمی آکادمی عصب‌شناسی آمریکا، منتشر شده است، نشان می‌دهد که فعال ماندن می‌تواند دو مزیت مهم برای افراد مبتلا به پارکینسون داشته باشد. با این حال، محققان تأکید می‌کنند که این مطالعه صرفاً یک ارتباط بین فعالیت بدنی و کند شدن روند پیشرفت علائم را شناسایی کرده است و اثبات نمی‌کند که ورزش مستقیماً باعث کند شدن روند بیماری میشود. به طور کلی، بیماری پارکینسون یک اختلال مغزی است که مشکلات حرکتی و شناختی را به تدریج تشدید می‌کند و منجر به ناتوانی و از دست دادن استقلال میشود. تحقیقات پیشین نیز ارتباطی بین فعالیت بدنی و علائم حرکتی یافته بودند، اما این مطالعه نشان می‌دهد که فعالیت بدنی ممکن است فواید دوگانه‌ای داشته باشد و با کند شدن روند افت حرکت و شناخت همراه باشد.
پیگیری هفت ساله فعالیت و علائم
این تحقیق ۲۹۴ بزرگسال مبتلا به پارکینسون خفیف تا متوسط را مورد بررسی قرار داد. میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۶۶ سال بود و محققان سلامت آن‌ها را تا هفت سال تحت نظر داشتند. برای درک عادات فعالیت بدنی آن‌ها، شرکت‌کنندگان پرسشنامه‌هایی را تکمیل کردند که میزان فعالیت بدنی هفتگی آن‌ها را تخمین می‌زد. این پرسش‌ها شامل فعالیتهای انجام شده در محل کار، خانه و در طول سرگرمی‌ها یا تفریحات بود. محققان فعالیتها را بر اساس شدت آن‌ها طبقه‌بندی کردند. فعالیتهای با شدت متوسط شامل پیادهروی سریع، تنیس دونفره، شنای تفریحی و کارهای خانگی مانند تمیز کردن پنجره‌ها، جاروبرقی کشیدن یا چمنزنی بود. فعالیتهای پرفشارتر شامل دویدن، دوچرخهسواری با سرعت بالا، شرکت در ورزشهای تیمی، تنیس انفرادی، برف‌روبی و حمل اشیاء سنگین بود.
ارتباط فعالیت بیشتر و افت کمتر حافظه
تیم تحقیق، فعالیت بدنی را به سه روش بررسی کرد. ابتدا، کل زمان صرف شده توسط شرکت‌کنندگان برای فعالیتهای متوسط یا شدید را محاسبه کردند. سپس، حجم کلی فعالیت را با ترکیب مدت زمان و شدت، با وزن‌دهی بیشتر به ورزشهای سنگین، تخمین زدند. در نهایت، میزان زمان صرف شده برای فعالیتهای شدید را به طور جداگانه اندازه‌گیری کردند. بر اساس کل زمان فعالیت هفتگی، شرکت‌کنندگان در سه دسته قرار گرفتند: کم‌فعال‌ترین گروه (تا چهار ساعت در هفته)، گروه فعال متوسط (چهار تا هشت ساعت) و گروه بسیار فعال (بیش از هشت ساعت). هر سال، شرکت‌کنندگان ارزیابی‌هایی را برای پیگیری تغییرات در تفکر و حافظه و همچنین آزمون‌هایی برای ارزیابی شدت علائم پارکینسون تکمیل کردند. یکی از تفاوت‌های برجسته در عملکرد شناختی ظاهر شد. محققان از یک آزمون ۳۰ امتیازی برای سنجش تفکر و حافظه استفاده کردند که امتیازات پایین‌تر نشاندهنده عملکرد شناختی ضعیف‌تر بود. در گروه کم‌فعال‌ترین، امتیازات به طور متوسط سالانه ۰.۴۷۸ امتیاز کاهش یافت. گروه فعال متوسط کاهش سالانه بسیار کمتری معادل ۰.۰۹۰ امتیاز را تجربه کرد. برای شرکت‌کنندگان بسیار فعال، کاهش میانگین سالانه تنها ۰.۰۰۷ امتیاز بود که نشان می‌دهد امتیازات شناختی آن‌ها در طول زمان تقریباً بدون تغییر باقی ماند.
سایت اختصاصی مطب‌تان را همین امروز بسازید
نوبت‌دهی آنلاین، یادآوری پیامکی خودکار و درگاه پرداخت آنلاین — بدون وردپرس و بدون دانش فنی، ظرف چند دقیقه.
شروع رایگان ←تأثیر فعالیت بر علائم حرکتی
محققان همچنین تغییرات در علائم حرکتی پارکینسون را با استفاده از ارزیابی‌ای که از صفر تا ۱۳۲ نمره داشت، بررسی کردند. نمرات بالاتر نشاندهنده علائم شدیدتر بود و شرکت‌کنندگان مطالعه را با میانگین نمره ۲۳ آغاز کردند. در گروه کم‌فعال‌ترین، نمرات علائم سالانه به طور تخمینی ۰.۱۴۳ امتیاز افزایش یافت که نشاندهنده یک افزایش جزئی در شدت علائم حرکتی بود. در گروه فعال متوسط، افزایش سالانه نمرات علائم ۰.۰۸۶ امتیاز بود. در مقابل، گروه بسیار فعال کمترین افزایش را در نمرات علائم حرکتی تجربه کرد، به طوری که نمرات آن‌ها تنها ۰.۰۳۸ امتیاز در سال افزایش یافت. این یافتهها نشان می‌دهد که فعالیت بدنی شدیدتر و طولانیتر نه تنها با حفظ بهتر عملکرد شناختی مرتبط است، بلکه می‌تواند به کند شدن پیشرفت علائم حرکتی در بیماری پارکینسون نیز کمک کند. این نتایج بر اهمیت گنجاندن ورزش منظم و هدفمند در برنامه درمانی افراد مبتلا به پارکینسون تأکید دارند.
جمع‌بندی
مطالعهای هفت ساله در مجله نورولوژی نشان می‌دهد که فعالیت بدنی منظم می‌تواند فواید قابل توجهی برای افراد مبتلا به پارکینسون داشته باشد. شرکت‌کنندگانی که بیش از هشت ساعت در هفته فعالیت بدنی داشتند، کمترین افت در توانایی‌های شناختی و حرکتی را نشان دادند. این یافتهها بر اهمیت سبک زندگی فعال در مدیریت بیماری پارکینسون و حفظ کیفیت زندگی تأکید می‌کنند، هرچند که این مطالعه صرفاً ارتباط را نشان می‌دهد و علت و معلول مستقیم را اثبات نمی‌کند.
پرسش‌های پرتکرار
چه مقدار فعالیت بدنی برای افراد مبتلا به پارکینسون توصیه میشود؟
مطالعهای که در ساینس دیلی منتشر شد، نشان داد افرادی که بیش از هشت ساعت در هفته فعالیت بدنی داشتند، تقریباً هیچ افت شناختی را تجربه نکردند. گروهی که چهار تا هشت ساعت در هفته فعال بودند نیز کاهش کمتری در علائم داشتند. این یافتهها نشاندهنده اهمیت فعالیت بدنی منظم و کافی است.
آیا ورزش می‌تواند روند پیشرفت بیماری پارکینسون را کند کند؟
این مطالعه یک ارتباط بین فعالیت بدنی و کند شدن روند پیشرفت علائم حرکتی و شناختی در پارکینسون پیدا کرده است. با این حال، محققان تأکید می‌کنند که این یافتهها اثبات نمی‌کنند که ورزش مستقیماً علت کند شدن روند بیماری است، بلکه صرفاً یک همبستگی را نشان می‌دهند.
چه نوع فعالیتهایی در این مطالعه به عنوان فعالیت بدنی در نظر گرفته شد؟
فعالیتهای بدنی شامل طیف وسیعی از فعالیتها بود، از کارهای خانگی مانند تمیز کردن و چمنزنی گرفته تا ورزشهای با شدت متوسط مانند پیادهروی سریع و تنیس دونفره، و فعالیتهای شدیدتر مانند دویدن و دوچرخهسواری با سرعت بالا. هرچه فعالیت شدیدتر و طولانیتر بود، تأثیر مثبت بیشتری مشاهده شد.